Voor jou gelezen in dagblad de Telegraaf: de column van Marcel Peereboom Voller.

Op één en dezelfde avond voor je genoten: de kookwedstrijden MasterChef UK, MasterChef Australia en MasterChef met Gordon Ramsay. Hoeveel MasterChefs zijn er eigenlijk? Welnu: het imperium strekt zich uit van het gehele Europese vasteland tot aan de VS, India, Indonesië, Nieuw-Zeeland en Maleisië. Nog even en er zijn op alle continenten meer MasterChef-programma's dan filialen van McDonald's. „In de toekomst zal iedereen vijftien minuten wereldberoemd zijn", zei kunstenaar Andy Warhol ooit. Nu die toekomst er is, blijkt dat de wereld zich liever chef-kok waant.

Omdat de avond toch al verpieterd was, heb ik ook weer eens naar Hell's Kitchen gekeken. Het programma waarin Gordon Ramsay in Amerika op zoek gaat naar een chef-kok voor een nieuw Gordon Ramsay-restaurant. Al zes seizoenen lang is de formule onveranderd: de kandidaten zijn overwegend ongure zwaargewichten die nog geen hamburger kunnen bakken en harder vloeken dan hun leermeester. Glimmend van zweet en vet roken ze sigaretten en schelden elkaar uit omdat de Beef Wellington alweer is mislukt. Dat is merkwaardig, omdat Beef Wellington met aardappelpuree al zes seizoenen lang op het menu van Hell's Kitchen staat. En nóg komt het niet gaar uit de oven. Want is er altijd die ene kandidaat, van wie we vermoeden dat het een acteur is, die het verprutst. Ingehuurd om het vuurtje in Ramsay's commerciële gaarkeuken flink op te stoken.

Na het bovenstaande gelezen te hebben wat is jouw mening:
zijn er te veel kookprogramma's op televisie? Laat het ons weten.

Reactie(s) (0)